Τα ταξιδια του Ήλιου

    Ψαχναμε με τις ωρες
        να βρουμε τις χωρες
        που ειχε ταξιδεψει εκεινος ο τρελος.      Χρονια πριν σαν και σημερα
       ζηλεψε το ταξιδι του Ηλιου
       και κοντοσταθηκε στην αποβαθρα του           Malborough για να ζυγισει το απειρο
       μια μερα,
       μια νυχτα.
 Ρούφηξε πέντε ανάσες ιωδιο
       και εγινε στρογγυλος σαν μπαλονι.
   Μπαλόνι με Ηλιον, απ' αυτα που                       δραπετευουν περηφανα οταν                           τελεψουν τα πανηγυρια. 

      Τα πανηγυρια τελείωσαν ανημερα της            μερας των τρελών 

Οταν φύγεις

Τουλάχιστον θα βαρεθώ να χάνομαι στα μάτια σου,

Θα βλέπω δρόμους ανοικτούς και θα πηγαίνω ξένη.

Θα συντηρώ μονόλογους με αδράχτι και ανέμη…

Τουλάχιστον θα χω καρδιά ελεύθερη και σκέψη που σωπαίνει,

Θα γράψω αυτό το κείμενο που πάντα μισό μένει…

Όταν φύγεις,

Θα έχω πόρτες ανοικτές και φρούτο που γλυκαίνει,

Θα προσδοκώ ανάσταση χωρίς φιλί και μέλι.

Όταν φύγεις,

Τουλάχιστον αγάπη μου θα προδοθώ  χαμένη.

                                                  

                                                                         Ειρήνη Ασημένου

Φεγγαραδα

Κι αν κολυμπήσεις σ' άγνωστα νερά
Να θυμηθείς να κατεβάσεις τη σελήνη.

Kι αν είν' τα μάτια σου θολά
Μην την ξεχάσεις την ειρήνη.

Εκεί στα περιθώρια μπροστά
μην γράψεις σημειώσεις σου ερήμην.

Κράτα τα χέρια χαμηλά, γράμματα κανε μικρά
γιατ' η ιστορία θα σε κρίνει.

Κι ας είν' οι ρίμες σου πολλές, με χίλια μίλια είδη,
μην ξημερώσεις σ' αμμουδιές που 'χεις πατήσει ήδη.

Κράτα στεριά, κοίτα μακριά, είναι δικό σου το ταξίδι.

Αθανασια

Είναι σαν να προσπαθώ να χωρέσω σ' ένα ξύλινο φέρετρο πιο μικρο από μένα,

Κάθε φορά ανοίγω πληγές με αίμα, που στάζει στις γωνίες του κόντρα πλακέ.

Επιμένω να μπω, να χαραχτώ στο περίγραμμα, να φωνάξω "είμαι έτοιμη"!

"Σαν έτοιμη από καιρό" παραφράζω Καβάφη κι αγκομαχώ σ' ένα δράμα σαν όλα τα δράματα...

Ένα ανούσιο δράμα χωρίς αποτέλεσμα.

"Δεν χωράω στα μέτρα σας, δεν μπορώ να πεθάνω".

Ανα-γέννα!

Λες και ειμαι φυλακή για λαθος παράπτωμα.

Έχουν στενέψει οι επιφάνειες και ο σκύλος γρυλίζει επίμονα σε απόκοσμες νότες.

Κρεμασμένο το τηλέφωνο στον τοίχο αναμένει για σήμα.

Τα κόκκινα πλακάκια γυαλίζουν με σκιες που φωνάζουν.

Ο υγρός άσπρος λεκές στην καρέκλα βουλιάζει σταγόνες...

σταγονόμετρο χρόνου για το ρολόι του τοίχου, που από χθες δεν μετρά πια αντίστροφα για το τέλος του κόσμου.

Παγώνω και τα πόδια μου στέκουν γυμνά στο ματωμένο σκαλί της εξώπορτας.

Παγώνω και το βλέμμα γυριζει μετόπισθεν.

Εκεί! Στη μουντή μου ζαλάδα, στο μουδιασμένο σκοτάδι.

Εκει που ξεκινησαν ολα.

Απαντώ

Αγαπώ να με ξενίζει μια τετριμμένη εικόνα.
Μια ανάσα που πέφτει ξερή,
σαν μια στέρεη δήλωση μέσα σε φοβισμένα μικρόφωνα.

Όμορφη, σαν μια ριπή από χρώμα.
Μαύρο πετρέλαιο σε κλινική για τα μάτια.

Συγχρονισμένοι παλμοί σε αναμμένο οδόστρωμα,
που ξεχνά να φωνάξει "σωπάστε"!

Και η βαβούρα τρυπώνει με θέληση,
σε μια καρδιά που σφαδάζει για αίμα...

Και τα ποτήρια τσουγκρίζουν με στέρηση,
σε μια στροφή του αγκώνα σ' εσένα...

Αγαπώ να κινούμαι σαν δασκάλα χορού,
σε πάρτι, παιχνίδι σικέ.
Ένα ταγκό που ποτέ δεν διδάχτηκα,
μπρος στα μάτια σας καρέ προς καρέ.

Η Ειρήνη και άλλες Ωρες

Για όλα όσα μου έδωσες κρυφά,
για όσα άφησες στην άκρη.

Γι αυτά που θύμωσες μετά,
για τις στιγμές που έγραψες εν τάχει.

Για νύχτες άρρωστες, με πορφυρό ραμμένες,
για όλα αυτά οι ώρες μου είναι πεθαμένες.

Ώρες με θρίαμβο και με ματιές γδαρμένες
μέσα σε τσίγκινη βροχή και χάλκινες καδένες.

Σπρώχνουν το χρόνο με γητειές και νήμα από θειάφι
μες τον αφρό που μ έπνιξε με δύναμη κι εχάθη.

Έρχονται μέρες με καπνούς και σώματα από σφαίρες,
μέρες απλές και ξάστερες, ερωτευμένες μέρες...