Οι πεθαμένοι που ξέρω δεν γράφουν πια ποίηση,
ξέχασαν πως να πλέκουν τις λέξεις
σε αλαβάστρινα όνειρα
κι έγιναν ένα με τη γη που τους γέννησε.
Το χώμα, που μάνα έγινε σ' εκλεκτούς,
μύστες και, κατα φαντασία παράλογους,
έσμιξε σε μορφές κι οπτασίες,
καθώς η φωνή της ζωής προκαλούσε για έκπληξη.
Ενα σπρώξιμο ζητούν για να ζήσουν,
δυνατό και σκληρό
σαν μια ανάσα καινούρια
σε παλιό μαιευτήριο, μέρες Αυγούστου!
Κι όταν Σεπτέμβρης πια μπει, ν΄αγαπήσουν!
Ν΄ αγαπηθούν απ τις λέξεις τους,
να λυτρωθούν απ το είναι τους,
Να επιστρέψουν σε μένα...
Ειρήνη Ασημένου
