Χρόνια διωγμών

Δόντια, νύχια, πληγές και φωνές
συμπληρώνουν την κόλαση των μαρτύρων
σε μια παράλληλη εποχή διωγμών.

'Οσο κι αν ψάχνουμε για τρύπες στο χρόνο
η ζωή συνεχίζει το διάβα της
σε κλειστούς κι επικίνδυνους δρόμους.

Οι ματιές συναντώνται μα χάνονται
πίσω απο δυο ανθρώπινα μα γυάλινα μάτια
και μόνο αυτές των ζητιάνων έχουν τη δύναμη...

Να ραγίζουν τις καρδιές και το χρόνο,
να κάνουν τα δόντια φωτιά που ζεσταίνει
και τα νύχια δέσμες φωτός.

                                     Ειρήνη Ασημένου

Χίλιοι προορισμοί σε μια πόλη

Κρύο; Δεν νιώθω πια τίποτα
Υγρο πυρ κυλάει στις φλέβες μου
καθώς αγωνίζομαι
την καινούρια αρχή να προλάβω!

Την αντοχή μου συχνα δεν την υπολογίζω,
μόνο χτυπήματα ξέρω πια να χαρίζω.
Δεν εμπιστεύομαι, δεν αγαπάω
και είναι μια άμυνα που δύσκολα πλέον θα πέσει.

Μου χει λείψει το γέλιο μου,
ο ήχος της καρδιάς μου όταν σπάει,
όταν σπάει και δίνεται σε χίλια κομμάτια.

Και είμαι εδώ,
στην αρχή και το τέλος των πάντων
με μόνη κι αναλλοίωτη έννοια μου,
την εκκίνηση πάλι!
                                                Ειρήνη Ασημένου