Υ.Γ

Είσαι μόνος σου, και;
Τι φοβάσαι και κλαις;
Γιατί κλειδώνεις τις πόρτες;
Τι έχεις να σώσεις;

Αφού αυτά που απέκτησες δεν είναι δικά σου,
αφού ο λόγος που έδωσες ήταν κλεμμένος
και η εικόνα που είχες για μένα, θολή.

Κάπως έτσι ήταν χθες ο καιρός όταν ξέχασα.
Κάπως έτσι θα πεις οτι σ έχασα.

Κι όμως, σ' αγάπησα,

ύστερα μέθυσα...

σαν ρούχο ξέφτισα...

Τώρα σ' αφήνω.

                                                                     Ειρήνη Ασημένου