Φεγγαραδα

Κι αν κολυμπήσεις σ' άγνωστα νερά
Να θυμηθείς να κατεβάσεις τη σελήνη.

Kι αν είν' τα μάτια σου θολά
Μην την ξεχάσεις την ειρήνη.

Εκεί στα περιθώρια μπροστά
μην γράψεις σημειώσεις σου ερήμην.

Κράτα τα χέρια χαμηλά, γράμματα κανε μικρά
γιατ' η ιστορία θα σε κρίνει.

Κι ας είν' οι ρίμες σου πολλές, με χίλια μίλια είδη,
μην ξημερώσεις σ' αμμουδιές που 'χεις πατήσει ήδη.

Κράτα στεριά, κοίτα μακριά, είναι δικό σου το ταξίδι.

Αθανασια

Είναι σαν να προσπαθώ να χωρέσω σ' ένα ξύλινο φέρετρο πιο μικρο από μένα,

Κάθε φορά ανοίγω πληγές με αίμα, που στάζει στις γωνίες του κόντρα πλακέ.

Επιμένω να μπω, να χαραχτώ στο περίγραμμα, να φωνάξω "είμαι έτοιμη"!

"Σαν έτοιμη από καιρό" παραφράζω Καβάφη κι αγκομαχώ σ' ένα δράμα σαν όλα τα δράματα...

Ένα ανούσιο δράμα χωρίς αποτέλεσμα.

"Δεν χωράω στα μέτρα σας, δεν μπορώ να πεθάνω".

Ανα-γέννα!

Λες και ειμαι φυλακή για λαθος παράπτωμα.

Έχουν στενέψει οι επιφάνειες και ο σκύλος γρυλίζει επίμονα σε απόκοσμες νότες.

Κρεμασμένο το τηλέφωνο στον τοίχο αναμένει για σήμα.

Τα κόκκινα πλακάκια γυαλίζουν με σκιες που φωνάζουν.

Ο υγρός άσπρος λεκές στην καρέκλα βουλιάζει σταγόνες...

σταγονόμετρο χρόνου για το ρολόι του τοίχου, που από χθες δεν μετρά πια αντίστροφα για το τέλος του κόσμου.

Παγώνω και τα πόδια μου στέκουν γυμνά στο ματωμένο σκαλί της εξώπορτας.

Παγώνω και το βλέμμα γυριζει μετόπισθεν.

Εκεί! Στη μουντή μου ζαλάδα, στο μουδιασμένο σκοτάδι.

Εκει που ξεκινησαν ολα.