Οξύμωρο σχήμα

Ακούω μια πλάνη να ξεκουρδίζεται βάναυσα οταν κοιτάω τα μάτια σου
κι είναι για μένα αυτό το σθένος που με κρατά στους παλμούς σου...
Ξεροβήχω μα δεν βγαίνει μιλιά οταν κοιτώ τον καθρεύτη
και περιμένω το σύνθημα για ν' αλλάξω πορεία.
"Τί περιμένεις και δεν απαντάς;" με μαλώνει μια μάνα,
ανεξάρτητη τάχα κι αυτή,
καθώς μαζεύει αποκόμματα απο σημύδες, σαν λάφυρα, που ζωντανεύουν πολέμους...

"Δεν περιμένω, αφουγγράζομαι..."
 λέω και ξαποστέλλω τις μέλισσες, που σημαδεύουν τη σήψη μου.
Τα μάτια μου κόκκινα κάτω απ' τη ζέστη
και τα πνευμόνια μου, άδεια σχεδόν,
ονειρεύονται θάλασσες που δεν βλέπουν ορίζοντα
και αγγαλιές που τα νιώθουν να πάλλονται,
μεσα σε χώρους που βράζουν.

"Αφουγγράζομαι τάχα, μα δεν πέφτει καρφίτσα..."

                                                             Ειρήνη Ασημένου