Πλάνα, πλάνη, Θάλασσα!

Εμπαίζω τη θάλασσα που όλα τα θέλει,
μα στ' αλήθεια νομίζω της μοιάζω...

Συντονίζω τις ανάσες μου μ' αυτές των κυμάτων
σαν πέφτουν με δύναμη στην καφεκόκκινη άμμο
και βρίσκω κοινά συναισθήματα με την αρχαία θεά των δακρύων.

Θέλω να νιώσω τη λύπη της, να μπω στο κορμί της,
με στίγματα άρνησης να αφεθώ στο φιλί της.

Κρυφακούω και χάνομαι σε παλιές ιστορίες,
σε ψαριές κι αμαρτήματα-αρχαία και νέα.
Ονειρεύομαι πλιάτσικα που ατιμώρητα μένουν
σαν την ελεύθερη βούληση παιδιών που σωπαίνουν.

Πες μου κυρά, εσύ που τα πάντα γνωρίζεις,
για μένα, την κόρη σου, τί μέλλον ορίζεις;
                                                                  Ειρήνη Ασημένου

Steps to the void

My consolation survives for everything changes...
The scars of the past cry out for experience,
a vast breakthrough  to the knowledge of solitude
just like a balm beneath a frozen, dark sky.

I ache for conquer and violence while my senses elope
inside a fantasy, not far away from reality.
Here and there, high and low, awake and fainting,
that is the rocky path to redemption.

Numb and insensitive, like a brick in a home
which calls "rennovation", i just lie there,
uncovered and naked in search for infinity.
And the feeling is anxiety for today, not tomorrow...

As i still recognise my reflection as me!
                                           Irene Asimenou

Χρόνια διωγμών

Δόντια, νύχια, πληγές και φωνές
συμπληρώνουν την κόλαση των μαρτύρων
σε μια παράλληλη εποχή διωγμών.

'Οσο κι αν ψάχνουμε για τρύπες στο χρόνο
η ζωή συνεχίζει το διάβα της
σε κλειστούς κι επικίνδυνους δρόμους.

Οι ματιές συναντώνται μα χάνονται
πίσω απο δυο ανθρώπινα μα γυάλινα μάτια
και μόνο αυτές των ζητιάνων έχουν τη δύναμη...

Να ραγίζουν τις καρδιές και το χρόνο,
να κάνουν τα δόντια φωτιά που ζεσταίνει
και τα νύχια δέσμες φωτός.

                                     Ειρήνη Ασημένου

Χίλιοι προορισμοί σε μια πόλη

Κρύο; Δεν νιώθω πια τίποτα
Υγρο πυρ κυλάει στις φλέβες μου
καθώς αγωνίζομαι
την καινούρια αρχή να προλάβω!

Την αντοχή μου συχνα δεν την υπολογίζω,
μόνο χτυπήματα ξέρω πια να χαρίζω.
Δεν εμπιστεύομαι, δεν αγαπάω
και είναι μια άμυνα που δύσκολα πλέον θα πέσει.

Μου χει λείψει το γέλιο μου,
ο ήχος της καρδιάς μου όταν σπάει,
όταν σπάει και δίνεται σε χίλια κομμάτια.

Και είμαι εδώ,
στην αρχή και το τέλος των πάντων
με μόνη κι αναλλοίωτη έννοια μου,
την εκκίνηση πάλι!
                                                Ειρήνη Ασημένου