Βιγλίζοντας

Γιατί να ψάξεις τη ζωή στην τροφή σου...

Όταν το κύμα τραβήξει μακριά απ την ακτή και μείνεις solo
με χιλιάδες καβούρια που σπαρταρούν στη στεριά;

Γιατί να μετράς τους παλμούς της καρδιάς σου, μέσα στα σμαραγδένια τους βλέμματα...

Αφού σκούξουν οι σούστες της παλιάς σου καριόλας, σαν μουσική κάποιας κάθαρσης
και μείνεις μόνη να μετράς τις φορές που ερωτεύτηκες τάχα;

Γιατί να μην υπάρχεις για μια ιδέα άλλωστε...

Όταν σβήσει το κουτί που τρεμοπαίζει μπροστά στα θολωμένα σου μάτια
και σωριαστείς στο κενό του κβαντισμένου σου χρόνου;


                                                                                                     Ειρήνη Ασημένου