Απαντώ

Αγαπώ να με ξενίζει μια τετριμμένη εικόνα.
Μια ανάσα που πέφτει ξερή,
σαν μια στέρεη δήλωση μέσα σε φοβισμένα μικρόφωνα.

Όμορφη, σαν μια ριπή από χρώμα.
Μαύρο πετρέλαιο σε κλινική για τα μάτια.

Συγχρονισμένοι παλμοί σε αναμμένο οδόστρωμα,
που ξεχνά να φωνάξει "σωπάστε"!

Και η βαβούρα τρυπώνει με θέληση,
σε μια καρδιά που σφαδάζει για αίμα...

Και τα ποτήρια τσουγκρίζουν με στέρηση,
σε μια στροφή του αγκώνα σ' εσένα...

Αγαπώ να κινούμαι σαν δασκάλα χορού,
σε πάρτι, παιχνίδι σικέ.
Ένα ταγκό που ποτέ δεν διδάχτηκα,
μπρος στα μάτια σας καρέ προς καρέ.

Η Ειρήνη και άλλες Ωρες

Για όλα όσα μου έδωσες κρυφά,
για όσα άφησες στην άκρη.

Γι αυτά που θύμωσες μετά,
για τις στιγμές που έγραψες εν τάχει.

Για νύχτες άρρωστες, με πορφυρό ραμμένες,
για όλα αυτά οι ώρες μου είναι πεθαμένες.

Ώρες με θρίαμβο και με ματιές γδαρμένες
μέσα σε τσίγκινη βροχή και χάλκινες καδένες.

Σπρώχνουν το χρόνο με γητειές και νήμα από θειάφι
μες τον αφρό που μ έπνιξε με δύναμη κι εχάθη.

Έρχονται μέρες με καπνούς και σώματα από σφαίρες,
μέρες απλές και ξάστερες, ερωτευμένες μέρες...

Ήρθαν πάλι

Το παράθυρο χαράζει με σκιές τη βροχή στο πιγούνι σου
μα εσύ έχεις μάτια μοναχά για το γκρίζο.

Το κασετόφωνο παίζει με λίστες ανθρώπων που έφυγαν
μα εσύ ψιθυρίζεις αγάπη μοναχά με γιορτές...

Η σούπα αχνίζει πάνω στους ρυθμούς του ρολογιού στην κουζίνα
και σε φορτώνουν πληγές. Σε φορτώνουν με γνώση. Σε φορτώνουν με μνήμη.

Σε μαζεύουν στη λήθη!

Το κουδούνι κτυπά και οι φωνές τους πληθαίνουν
κάτω απο ενα γκι που μαράθηκε, ένα φιλί που ξεχάστηκε.

Η πόρτα κτυπά και τα πάντα σωπαίνουν

                                                                          Ειρήνη Ασημένου

Τζουμάτζι

Περπάτησα χθες τα πρώτα στενά που ανηφόρισα

και θέλησα να ζωγραφίσω τους τοίχους.

Μου είπες τζουμάτζι να βάζω στον κήπο μου

για να γεμίσει το σπίτι με χρώματα

μα εγώ ζωγράφιζα ελατα για να θυμίσει πατρίδα.

Μου είπες "τα πάντα αλλάζουν"

κι εγώ σου απάντησα πως ποθώ την αλήθεια

Είναι βαρύ το μπουκάλι που άφησες

μα δεν βουλιάζει την κερωμένη σφραγίδα.

Σου είπα μπουκάλι να φτιάξεις μ αρώματα

για να παίρνεις τον κόσμο μαζί σου

μα εσύ πάλι πείσμωσες με γιασεμί στην αυλή σου.

                                                                       Ειρήνη Ασημένου

Οξύμωρο σχήμα

Ακούω μια πλάνη να ξεκουρδίζεται βάναυσα οταν κοιτάω τα μάτια σου
κι είναι για μένα αυτό το σθένος που με κρατά στους παλμούς σου...
Ξεροβήχω μα δεν βγαίνει μιλιά οταν κοιτώ τον καθρεύτη
και περιμένω το σύνθημα για ν' αλλάξω πορεία.
"Τί περιμένεις και δεν απαντάς;" με μαλώνει μια μάνα,
ανεξάρτητη τάχα κι αυτή,
καθώς μαζεύει αποκόμματα απο σημύδες, σαν λάφυρα, που ζωντανεύουν πολέμους...

"Δεν περιμένω, αφουγγράζομαι..."
 λέω και ξαποστέλλω τις μέλισσες, που σημαδεύουν τη σήψη μου.
Τα μάτια μου κόκκινα κάτω απ' τη ζέστη
και τα πνευμόνια μου, άδεια σχεδόν,
ονειρεύονται θάλασσες που δεν βλέπουν ορίζοντα
και αγγαλιές που τα νιώθουν να πάλλονται,
μεσα σε χώρους που βράζουν.

"Αφουγγράζομαι τάχα, μα δεν πέφτει καρφίτσα..."

                                                             Ειρήνη Ασημένου

Ερωτευμένος τρελός

Μύρισε ανθρωπίλα στη βάση της ψυχής μου σήμερα
και αρχικά φοβήθηκα πως θα γενώ παλιάτσος

κι ύστερα διάβασα στα λόγια των "τρελών" πως,
μόνο ο έρωτας μπορεί να σε ελευθερώσει απο τις ψευδαισθήσεις.

Δεν είν' ο έρωτας τρελός;
Μια ψευδαίσθηση σαν Ηλιος με χαλαζι
Αν είναι δώσε μου πνοη, μαζί και την ευθύνη
κι ασε των άλλων η καρδιά να γινεται μικρη.

Μύρισε αγάπη στις ρίζες του μυαλού μου σήμερα
κι αγχώθηκα μη χάσω τη μιλιά μου.

Κι έπειτα κούρδισα τη μηχανή που με κρατά στα μνήματα
και χάθηκα στων λογικών την έρημη χαρά μου.
                                                                            Ειρήνη Ασημένου

Βιγλίζοντας

Γιατί να ψάξεις τη ζωή στην τροφή σου...

Όταν το κύμα τραβήξει μακριά απ την ακτή και μείνεις solo
με χιλιάδες καβούρια που σπαρταρούν στη στεριά;

Γιατί να μετράς τους παλμούς της καρδιάς σου, μέσα στα σμαραγδένια τους βλέμματα...

Αφού σκούξουν οι σούστες της παλιάς σου καριόλας, σαν μουσική κάποιας κάθαρσης
και μείνεις μόνη να μετράς τις φορές που ερωτεύτηκες τάχα;

Γιατί να μην υπάρχεις για μια ιδέα άλλωστε...

Όταν σβήσει το κουτί που τρεμοπαίζει μπροστά στα θολωμένα σου μάτια
και σωριαστείς στο κενό του κβαντισμένου σου χρόνου;


                                                                                                     Ειρήνη Ασημένου