Αθανασια

Είναι σαν να προσπαθώ να χωρέσω σ' ένα ξύλινο φέρετρο πιο μικρο από μένα,

Κάθε φορά ανοίγω πληγές με αίμα, που στάζει στις γωνίες του κόντρα πλακέ.

Επιμένω να μπω, να χαραχτώ στο περίγραμμα, να φωνάξω "είμαι έτοιμη"!

"Σαν έτοιμη από καιρό" παραφράζω Καβάφη κι αγκομαχώ σ' ένα δράμα σαν όλα τα δράματα...

Ένα ανούσιο δράμα χωρίς αποτέλεσμα.

"Δεν χωράω στα μέτρα σας, δεν μπορώ να πεθάνω".

Ανα-γέννα!

Λες και ειμαι φυλακή για λαθος παράπτωμα.

Έχουν στενέψει οι επιφάνειες και ο σκύλος γρυλίζει επίμονα σε απόκοσμες νότες.

Κρεμασμένο το τηλέφωνο στον τοίχο αναμένει για σήμα.

Τα κόκκινα πλακάκια γυαλίζουν με σκιες που φωνάζουν.

Ο υγρός άσπρος λεκές στην καρέκλα βουλιάζει σταγόνες...

σταγονόμετρο χρόνου για το ρολόι του τοίχου, που από χθες δεν μετρά πια αντίστροφα για το τέλος του κόσμου.

Παγώνω και τα πόδια μου στέκουν γυμνά στο ματωμένο σκαλί της εξώπορτας.

Παγώνω και το βλέμμα γυριζει μετόπισθεν.

Εκεί! Στη μουντή μου ζαλάδα, στο μουδιασμένο σκοτάδι.

Εκει που ξεκινησαν ολα.

Απαντώ

Αγαπώ να με ξενίζει μια τετριμμένη εικόνα.
Μια ανάσα που πέφτει ξερή,
σαν μια στέρεη δήλωση μέσα σε φοβισμένα μικρόφωνα.

Όμορφη, σαν μια ριπή από χρώμα.
Μαύρο πετρέλαιο σε κλινική για τα μάτια.

Συγχρονισμένοι παλμοί σε αναμμένο οδόστρωμα,
που ξεχνά να φωνάξει "σωπάστε"!

Και η βαβούρα τρυπώνει με θέληση,
σε μια καρδιά που σφαδάζει για αίμα...

Και τα ποτήρια τσουγκρίζουν με στέρηση,
σε μια στροφή του αγκώνα σ' εσένα...

Αγαπώ να κινούμαι σαν δασκάλα χορού,
σε πάρτι, παιχνίδι σικέ.
Ένα ταγκό που ποτέ δεν διδάχτηκα,
μπρος στα μάτια σας καρέ προς καρέ.

Η Ειρήνη και άλλες Ωρες

Για όλα όσα μου έδωσες κρυφά,
για όσα άφησες στην άκρη.

Γι αυτά που θύμωσες μετά,
για τις στιγμές που έγραψες εν τάχει.

Για νύχτες άρρωστες, με πορφυρό ραμμένες,
για όλα αυτά οι ώρες μου είναι πεθαμένες.

Ώρες με θρίαμβο και με ματιές γδαρμένες
μέσα σε τσίγκινη βροχή και χάλκινες καδένες.

Σπρώχνουν το χρόνο με γητειές και νήμα από θειάφι
μες τον αφρό που μ έπνιξε με δύναμη κι εχάθη.

Έρχονται μέρες με καπνούς και σώματα από σφαίρες,
μέρες απλές και ξάστερες, ερωτευμένες μέρες...

Ήρθαν πάλι

Το παράθυρο χαράζει με σκιές τη βροχή στο πιγούνι σου
μα εσύ έχεις μάτια μοναχά για το γκρίζο.

Το κασετόφωνο παίζει με λίστες ανθρώπων που έφυγαν
μα εσύ ψιθυρίζεις αγάπη μοναχά με γιορτές...

Η σούπα αχνίζει πάνω στους ρυθμούς του ρολογιού στην κουζίνα
και σε φορτώνουν πληγές. Σε φορτώνουν με γνώση. Σε φορτώνουν με μνήμη.

Σε μαζεύουν στη λήθη!

Το κουδούνι κτυπά και οι φωνές τους πληθαίνουν
κάτω απο ενα γκι που μαράθηκε, ένα φιλί που ξεχάστηκε.

Η πόρτα κτυπά και τα πάντα σωπαίνουν

                                                                          Ειρήνη Ασημένου

Τζουμάτζι

Περπάτησα χθες τα πρώτα στενά που ανηφόρισα

και θέλησα να ζωγραφίσω τους τοίχους.

Μου είπες τζουμάτζι να βάζω στον κήπο μου

για να γεμίσει το σπίτι με χρώματα

μα εγώ ζωγράφιζα ελατα για να θυμίσει πατρίδα.

Μου είπες "τα πάντα αλλάζουν"

κι εγώ σου απάντησα πως ποθώ την αλήθεια

Είναι βαρύ το μπουκάλι που άφησες

μα δεν βουλιάζει την κερωμένη σφραγίδα.

Σου είπα μπουκάλι να φτιάξεις μ αρώματα

για να παίρνεις τον κόσμο μαζί σου

μα εσύ πάλι πείσμωσες με γιασεμί στην αυλή σου.

                                                                       Ειρήνη Ασημένου

Οξύμωρο σχήμα

Ακούω μια πλάνη να ξεκουρδίζεται βάναυσα οταν κοιτάω τα μάτια σου
κι είναι για μένα αυτό το σθένος που με κρατά στους παλμούς σου...
Ξεροβήχω μα δεν βγαίνει μιλιά οταν κοιτώ τον καθρεύτη
και περιμένω το σύνθημα για ν' αλλάξω πορεία.
"Τί περιμένεις και δεν απαντάς;" με μαλώνει μια μάνα,
ανεξάρτητη τάχα κι αυτή,
καθώς μαζεύει αποκόμματα απο σημύδες, σαν λάφυρα, που ζωντανεύουν πολέμους...

"Δεν περιμένω, αφουγγράζομαι..."
 λέω και ξαποστέλλω τις μέλισσες, που σημαδεύουν τη σήψη μου.
Τα μάτια μου κόκκινα κάτω απ' τη ζέστη
και τα πνευμόνια μου, άδεια σχεδόν,
ονειρεύονται θάλασσες που δεν βλέπουν ορίζοντα
και αγγαλιές που τα νιώθουν να πάλλονται,
μεσα σε χώρους που βράζουν.

"Αφουγγράζομαι τάχα, μα δεν πέφτει καρφίτσα..."

                                                             Ειρήνη Ασημένου