Πλάνα, πλάνη, Θάλασσα!

Εμπαίζω τη θάλασσα που όλα τα θέλει,
μα στ' αλήθεια νομίζω της μοιάζω...

Συντονίζω τις ανάσες μου μ' αυτές των κυμάτων
σαν πέφτουν με δύναμη στην καφεκόκκινη άμμο
και βρίσκω κοινά συναισθήματα με την αρχαία θεά των δακρύων.

Θέλω να νιώσω τη λύπη της, να μπω στο κορμί της,
με στίγματα άρνησης να αφεθώ στο φιλί της.

Κρυφακούω και χάνομαι σε παλιές ιστορίες,
σε ψαριές κι αμαρτήματα-αρχαία και νέα.
Ονειρεύομαι πλιάτσικα που ατιμώρητα μένουν
σαν την ελεύθερη βούληση παιδιών που σωπαίνουν.

Πες μου κυρά, εσύ που τα πάντα γνωρίζεις,
για μένα, την κόρη σου, τί μέλλον ορίζεις;
                                                                  Ειρήνη Ασημένου