Εμπρός πίσω...

      Ακόμα κι αν το χώμα θαυμάζω

      βλέπε με,

      στο φεγγάρι κουρνιάζω.

  

      Αποστάσεις κρατώ μα μεθώ

      απ' τα ζωηρά, πανάρχαια

      βαρέλια της ζύμωσης.

     Ένα ζευγάρι με τα μάτια χορεύει

     στην αποβάθρα μπροστά μου.

    Πέφτουν αστέρια απ' τα σύννεφα

    και βουτάω χωρίς να βρεχτώ

    σ' ανελέητες μνήμες

    αγάπης που άργησε,

    Αγάπης που ξέχασε στο αεροπλάνο ν' ανέβει...

                                                                              Ειρήνη Ασημένου