Κάποιος αράζει στην ταράτσα του σπιτιού μου,
ένα παιδί που δεν κοιμάται τα βράδια.
Το ακούω που ανεβαίνει σε θρύψαλα,
κεραμίδια σπασμένα στην άκρη του κόσμου.
Κοιτά το φεγγάρι που φτιάχνει σκιές και δίνει υποσχέσεις,
μα γλιστρά και πέφτει ως το πρωί που ξυπνάω.
Δεν μ' ενοχλεί, δεν κλαίει, δεν αφήνει σημάδια.
Το ξεχνάω σαν έρθει η μέρα, μα στ' αλήθεια
η καρδιά μου χτυπά μέχρι να κλείσουν τα φώτα...
Εκεί που ζει το παιδί που όλοι ξεχνάμε σαν ξεμυτίσει ο Ηλιος!
Ειρήνη Ασημένου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου