Ησυχες Ωρες

Δεν είναι πως σταμάτησα
να αγαπάω το αύριο,
δεν είναι πως ξενύχτησα σε
άπιαστα όνειρα.
Είναι που έμαθα, το ρολόι να σέβομαι,
σαν μια επένδυση, δυνατή,
προς τον θάνατο.

Τώρα πια φοβάμαι τις ήσυχες ώρες,
αυτές που ακούγονται ρυθμικά στους
παλμούς της καρδιάς μου
και πίνω, τρέχω, γράφω, σκέφτομαι,
διαβάζω, καπνίζω, χτυπώ, πονώ..
μακριά απ τη φθορά,
δυνατά προς τον θάνατο!

                                      Ειρήνη Ασημένου