Ερωτευμένος τρελός

Μύρισε ανθρωπίλα στη βάση της ψυχής μου σήμερα
και αρχικά φοβήθηκα πως θα γενώ παλιάτσος

κι ύστερα διάβασα στα λόγια των "τρελών" πως,
μόνο ο έρωτας μπορεί να σε ελευθερώσει απο τις ψευδαισθήσεις.

Δεν είν' ο έρωτας τρελός;
Μια ψευδαίσθηση σαν Ηλιος με χαλαζι
Αν είναι δώσε μου πνοη, μαζί και την ευθύνη
κι ασε των άλλων η καρδιά να γινεται μικρη.

Μύρισε αγάπη στις ρίζες του μυαλού μου σήμερα
κι αγχώθηκα μη χάσω τη μιλιά μου.

Κι έπειτα κούρδισα τη μηχανή που με κρατά στα μνήματα
και χάθηκα στων λογικών την έρημη χαρά μου.
                                                                            Ειρήνη Ασημένου

Βιγλίζοντας

Γιατί να ψάξεις τη ζωή στην τροφή σου...

Όταν το κύμα τραβήξει μακριά απ την ακτή και μείνεις solo
με χιλιάδες καβούρια που σπαρταρούν στη στεριά;

Γιατί να μετράς τους παλμούς της καρδιάς σου, μέσα στα σμαραγδένια τους βλέμματα...

Αφού σκούξουν οι σούστες της παλιάς σου καριόλας, σαν μουσική κάποιας κάθαρσης
και μείνεις μόνη να μετράς τις φορές που ερωτεύτηκες τάχα;

Γιατί να μην υπάρχεις για μια ιδέα άλλωστε...

Όταν σβήσει το κουτί που τρεμοπαίζει μπροστά στα θολωμένα σου μάτια
και σωριαστείς στο κενό του κβαντισμένου σου χρόνου;


                                                                                                     Ειρήνη Ασημένου

Ocimum Basilicum

Βρες τρόπο ν αφήσεις ένα σημάδι σου στον κόσμο
που όλοι θα θυμούνται με χρώμα το πράσινο.

Σαν ένας φάλτσος ραψωδός,
φώτισε τις χαλασμένες ορδές των χορδών,
που ακόμα κτυπούν από ανία,
και τραγούδα για μένα τους πιο όμορφους στίχους σου.

Κι αν είναι αλήθεια πως ξέπεσα
σε λανθασμένα ακούσματα, μέσα σε φωτισμένες απο neon βραδιές,
γεμάτες με αλκοόλ κι υποσχέσεις...
επέτρεψε μου να ξεπλύνω τ' αυτιά μου
με νότες ευαίσθητες, ντροπαλές κι επικίνδυνες για τα μάτια του κόσμου.

Ξημέρωσε πια
και νιώθω πως καίγομαι κάτω από ένα φως δυναμίτη,
μα τώρα βλέπω στ' αλήθεια τα χρώματα.
Aυτά που θυμίζουν εσένα.

                                                                                                  Ειρήνη Ασημένου

Υ.Γ

Είσαι μόνος σου, και;
Τι φοβάσαι και κλαις;
Γιατί κλειδώνεις τις πόρτες;
Τι έχεις να σώσεις;

Αφού αυτά που απέκτησες δεν είναι δικά σου,
αφού ο λόγος που έδωσες ήταν κλεμμένος
και η εικόνα που είχες για μένα, θολή.

Κάπως έτσι ήταν χθες ο καιρός όταν ξέχασα.
Κάπως έτσι θα πεις οτι σ έχασα.

Κι όμως, σ' αγάπησα,

ύστερα μέθυσα...

σαν ρούχο ξέφτισα...

Τώρα σ' αφήνω.

                                                                     Ειρήνη Ασημένου

Σεζήτησα κάποτε

Πάντα μου έκτιζα όνειρα και τώρα μένω στην έρημο.
Τυφλός Σαμάνος κι απένταρος, με φίλες πληγές σ' αποσύνθεση.
Ο Ήλιος σβουρίζει στο διάβα μου κι η σιωπή συμπληρώνει τα μάτια μου...

Γελάστηκες φίλε δεν είμαι σοφή!

Καιροσκόπος κουρδίστηκα κι έχω κανόνες.
Πουλώ τη ζωή μου για πέντε πακκίρες γιατι είναι το ένα και μόνο μου κτήμα.
Παλεύω τη θάλασσα ενώ ψαρεύω νομίσματα, κάτω από ουρανούς που χλευάζουν...

Πλησίασε αν θες, κοίταξέ με!

Δεν είμαι τρελή, μόνο ξέταιρη, μέσα σ' ένα πανέρι με πούπουλα.
Όχι απ' ανάγκη μα πείσμα, γι αυτό το κάτι το άπιαστο.
Ράβω το στόμα μου και κλείνω τ αυτιά μου, μήπως μπορέσω ν ακούσω το κάλεσμα...

Γέλασε τώρα μπορείς, σε αφήνω!

                                                                                                  Ειρήνη Ασημένου

Τέσσερα κούπα

                    Κάθεσαι σε μια καρέκλα
                    σε κρεμμασμένο μπαλκόνι
                    και προσπαθείς ν απαλύνεις το φως...
                               
                    Γιατί;

                     Προσπαθείς να ερμηνεύσεις τους

                     παλμούς της καρδιάς σου
                     ενω τρέμεις στη σκέψη μηπως έκανες λάθος.

                     Λες και κυρίαρχος έγινες του μωρού που γκρινιάζει,
                     της μοιραίας γειτόνισας που απλώνει μπουγάδα,
                     του θερινού νυχτοφύλακα στον Δημόσιο Κήπο..

                      Λες κι είσαι άρχοντας και Μητέρα του δρόμου,
                      αναγνώστης του λήθαργου στα μάτια ενος ξένου ή
                      κάποιου γλύπτη που ξέχασε πως μοιάζει ένα ανθρώπινο σώμα.

                     Λες...
                                                                                             Ειρήνη Ασημένου

Στοιχειωμένα φεγγάρια

Κάποιος αράζει στην ταράτσα του σπιτιού μου,
ένα παιδί που δεν κοιμάται τα βράδια.

Το ακούω που ανεβαίνει σε θρύψαλα,
κεραμίδια σπασμένα στην άκρη του κόσμου.
Κοιτά το φεγγάρι που φτιάχνει σκιές και δίνει υποσχέσεις,
μα γλιστρά και πέφτει ως το πρωί που ξυπνάω.

Δεν μ' ενοχλεί, δεν κλαίει, δεν αφήνει σημάδια.
Το ξεχνάω σαν έρθει η μέρα, μα στ' αλήθεια
η καρδιά μου χτυπά μέχρι να κλείσουν τα φώτα...

Εκεί που ζει το παιδί που όλοι ξεχνάμε σαν ξεμυτίσει ο Ηλιος!

                                                                             Ειρήνη Ασημένου