Το τέλειο τέλος

                               

Πόσες φορές μπορώ να πεθάνω;

Πόσες φορές θα ζήσω ακόμα για να μετρώ τις παλαιότερες;

Είσαι έτοιμη για την τελευταία σου ήττα,

η μήπως τρομάζεις στη μυρωδιά του θανάτου;

Το τέλος ξεκίνησε αν θέλεις να ξέρεις

μα στ' αλήθεια, ποτέ δεν σε φτάνει σε τέρμα!

Τέλος, σκοπός που αγιάζει τα μέσα;

Τέλος, σκοπός που ευνοεί το αποτέλεσμα;

Αποτέλεσμα σκέφτομαι και θυμάμαι την κάθαρση,

σαν κενό ευτυχίας, αγαλλίαση, ταξίδι στην έμπνευση.

Μια φυσαλίδα στο άγνωστο παραμένει η ανάσα μου,

αναγγελία σε χαλασμένο μικρόφωνο.

Αιώρηση, αναμονή μέχρι το τέλειο τέλος.

αυτοσκοπός σε αδιάλειπτο χρόνο.

Αγώνας για κυκλική ολοκλήρωση,

Επιτυχία που απλώς αναμένει το τέλειο τέλος...  

                                                                                   Ειρήνη Ασημένου 

Θεωρείο

Περιπλανιέμαι σε μια πόλη ανώριμη
ανάμεσα σε σκυλιά, κυνηγούς που σωπαίνουν.

Περιφρονώ την ηλικία του γέροντα
που τάχα ξέρει τον καιρό να διαβάζει,
κι ακολουθώ τις μουσικές των ανθρώπων,
μέχρις εκεί που νομίσματα πέφτουν.

Ηλεκτρικές φωνές μαγνητίζουν τα κύτταρα
καθώς το αλκοόλ ανοιγοκλείνει τα μάτια
σε νομικούς και περίεργους, ερωτικούς και παράνομους,
περαστικούς σ ΄αυτό το μαντρί των κανόνων.

Αλκοόλ,
για να ξεχάσεις πιο εύκολα, για να θυμάσαι τα πάντα,
για να ζήσεις πιο έντονα, για να κοιμάσαι για πάντα!

Νομίσματα,
Για αυτούς που τα σκέφτονται, για αυτούς που τα έχουν,
για τους άλλους που τα έχασαν και γι αυτούς που τα κλέβουν.

Πλησιάζω τον παλιό μου καθρέφτη στην μέση του δρόμου
και θαρρώ πως ωρίμασα θωρώντας την πόλη
πιστεύω πως έζησα για να πω πως την είδα...
                                                                        Ειρήνη Ασημένου

Χαλάσματα...

                             

                                 Οι πεθαμένοι που ξέρω δεν γράφουν πια ποίηση,
                                 ξέχασαν πως να πλέκουν τις λέξεις
                                 σε αλαβάστρινα όνειρα
                                  κι έγιναν ένα με τη γη που τους γέννησε.


                                 Το χώμα, που μάνα έγινε σ' εκλεκτούς,
                                  μύστες και, κατα φαντασία παράλογους,
                                  έσμιξε σε μορφές κι οπτασίες,
                                 καθώς η φωνή της ζωής προκαλούσε για έκπληξη.


                                 Ενα σπρώξιμο ζητούν για να ζήσουν,
                                 δυνατό και σκληρό
                                 σαν μια ανάσα καινούρια
                                 σε παλιό μαιευτήριο, μέρες Αυγούστου!


                                 Κι όταν Σεπτέμβρης πια μπει, ν΄αγαπήσουν!
                                 Ν΄ αγαπηθούν απ τις λέξεις τους,
                                 να λυτρωθούν απ το είναι τους,

                                 Να επιστρέψουν σε μένα...

                                                                                             Ειρήνη Ασημένου  

      Εμπρός πίσω...

      Ακόμα κι αν το χώμα θαυμάζω

      βλέπε με,

      στο φεγγάρι κουρνιάζω.

  

      Αποστάσεις κρατώ μα μεθώ

      απ' τα ζωηρά, πανάρχαια

      βαρέλια της ζύμωσης.

     Ένα ζευγάρι με τα μάτια χορεύει

     στην αποβάθρα μπροστά μου.

    Πέφτουν αστέρια απ' τα σύννεφα

    και βουτάω χωρίς να βρεχτώ

    σ' ανελέητες μνήμες

    αγάπης που άργησε,

    Αγάπης που ξέχασε στο αεροπλάνο ν' ανέβει...

                                                                              Ειρήνη Ασημένου

Acting loud

I am diving into role parts
shivering and cold,
under the dimlight of my previous
lifestyle.

Trying to choose what suites me best
while cruelly cut feelings
beg me to take them back.
This is the status of my updated profile.

Ivory gold potentials drug me
into unknown pathways but
my mind is stubbornly stuck
to my childhood dreamlands.

"Fly away", the song on my ipad says,
get away from this nightmare,
hidden into supressed feelings
among strong ethics of solitude.

An actreess has to be alone,
away from people who need her.
She has to find the role that brings money,
fame and happiness.

Let her breathe, let her be, let her...
                                                      Irene Asimenou

Το άνθος του Λωτού

Ολοι χαρούμενοι φαίνονται

σ αυτό το νησί που Λωτούς μεγαλώνει.

Είναι γλυκιά και ηδονική η μυρωδιά

του καλέσματος,

σου λένε κόπιασε και σε φιλεύουν

γλυκιές υποσχέσεις μαζί με ώριμα φρούτα.

Ορκίζομαι, η κούραση μ έκανε

ν αφήσω τους χάρτες μου πίσω στο πλοίο

και να καθίσω μαζί τους κάτω απο ένα φυτό του Λωτού.

Ζωηρές συζητήσεις δεν άκουσα,

ούτε και νομίζω πως ποτέ μου θ ακούσω.

Ο χρόνος μοιάζει να έχει κολλήσει,

σε μια παιδικότητα, μια μητρική αθωότητα

που ευχάριστα μένει στα όνειρα σου

όταν πέφτεις για ύπνο.

Καμιά φορά βλέπω σε όνειρο πώς ήμουν πριν έρθω

και στ αλήθεια φοβάμαι μην ξε-χάσω έμενα,

σ' αυτό το φιλόξενο νησί των Λωτοφάγων.

Λεμεσός 20/03/2012                                       Ειρήνη Ασημένου

Ησυχες Ωρες

Δεν είναι πως σταμάτησα
να αγαπάω το αύριο,
δεν είναι πως ξενύχτησα σε
άπιαστα όνειρα.
Είναι που έμαθα, το ρολόι να σέβομαι,
σαν μια επένδυση, δυνατή,
προς τον θάνατο.

Τώρα πια φοβάμαι τις ήσυχες ώρες,
αυτές που ακούγονται ρυθμικά στους
παλμούς της καρδιάς μου
και πίνω, τρέχω, γράφω, σκέφτομαι,
διαβάζω, καπνίζω, χτυπώ, πονώ..
μακριά απ τη φθορά,
δυνατά προς τον θάνατο!

                                      Ειρήνη Ασημένου