Σεζήτησα κάποτε

Πάντα μου έκτιζα όνειρα και τώρα μένω στην έρημο.
Τυφλός Σαμάνος κι απένταρος, με φίλες πληγές σ' αποσύνθεση.
Ο Ήλιος σβουρίζει στο διάβα μου κι η σιωπή συμπληρώνει τα μάτια μου...

Γελάστηκες φίλε δεν είμαι σοφή!

Καιροσκόπος κουρδίστηκα κι έχω κανόνες.
Πουλώ τη ζωή μου για πέντε πακκίρες γιατι είναι το ένα και μόνο μου κτήμα.
Παλεύω τη θάλασσα ενώ ψαρεύω νομίσματα, κάτω από ουρανούς που χλευάζουν...

Πλησίασε αν θες, κοίταξέ με!

Δεν είμαι τρελή, μόνο ξέταιρη, μέσα σ' ένα πανέρι με πούπουλα.
Όχι απ' ανάγκη μα πείσμα, γι αυτό το κάτι το άπιαστο.
Ράβω το στόμα μου και κλείνω τ αυτιά μου, μήπως μπορέσω ν ακούσω το κάλεσμα...

Γέλασε τώρα μπορείς, σε αφήνω!

                                                                                                  Ειρήνη Ασημένου

Τέσσερα κούπα

                    Κάθεσαι σε μια καρέκλα
                    σε κρεμμασμένο μπαλκόνι
                    και προσπαθείς ν απαλύνεις το φως...
                               
                    Γιατί;

                     Προσπαθείς να ερμηνεύσεις τους

                     παλμούς της καρδιάς σου
                     ενω τρέμεις στη σκέψη μηπως έκανες λάθος.

                     Λες και κυρίαρχος έγινες του μωρού που γκρινιάζει,
                     της μοιραίας γειτόνισας που απλώνει μπουγάδα,
                     του θερινού νυχτοφύλακα στον Δημόσιο Κήπο..

                      Λες κι είσαι άρχοντας και Μητέρα του δρόμου,
                      αναγνώστης του λήθαργου στα μάτια ενος ξένου ή
                      κάποιου γλύπτη που ξέχασε πως μοιάζει ένα ανθρώπινο σώμα.

                     Λες...
                                                                                             Ειρήνη Ασημένου

Στοιχειωμένα φεγγάρια

Κάποιος αράζει στην ταράτσα του σπιτιού μου,
ένα παιδί που δεν κοιμάται τα βράδια.

Το ακούω που ανεβαίνει σε θρύψαλα,
κεραμίδια σπασμένα στην άκρη του κόσμου.
Κοιτά το φεγγάρι που φτιάχνει σκιές και δίνει υποσχέσεις,
μα γλιστρά και πέφτει ως το πρωί που ξυπνάω.

Δεν μ' ενοχλεί, δεν κλαίει, δεν αφήνει σημάδια.
Το ξεχνάω σαν έρθει η μέρα, μα στ' αλήθεια
η καρδιά μου χτυπά μέχρι να κλείσουν τα φώτα...

Εκεί που ζει το παιδί που όλοι ξεχνάμε σαν ξεμυτίσει ο Ηλιος!

                                                                             Ειρήνη Ασημένου

Το τέλειο τέλος

                               

Πόσες φορές μπορώ να πεθάνω;

Πόσες φορές θα ζήσω ακόμα για να μετρώ τις παλαιότερες;

Είσαι έτοιμη για την τελευταία σου ήττα,

η μήπως τρομάζεις στη μυρωδιά του θανάτου;

Το τέλος ξεκίνησε αν θέλεις να ξέρεις

μα στ' αλήθεια, ποτέ δεν σε φτάνει σε τέρμα!

Τέλος, σκοπός που αγιάζει τα μέσα;

Τέλος, σκοπός που ευνοεί το αποτέλεσμα;

Αποτέλεσμα σκέφτομαι και θυμάμαι την κάθαρση,

σαν κενό ευτυχίας, αγαλλίαση, ταξίδι στην έμπνευση.

Μια φυσαλίδα στο άγνωστο παραμένει η ανάσα μου,

αναγγελία σε χαλασμένο μικρόφωνο.

Αιώρηση, αναμονή μέχρι το τέλειο τέλος.

αυτοσκοπός σε αδιάλειπτο χρόνο.

Αγώνας για κυκλική ολοκλήρωση,

Επιτυχία που απλώς αναμένει το τέλειο τέλος...  

                                                                                   Ειρήνη Ασημένου 

Θεωρείο

Περιπλανιέμαι σε μια πόλη ανώριμη
ανάμεσα σε σκυλιά, κυνηγούς που σωπαίνουν.

Περιφρονώ την ηλικία του γέροντα
που τάχα ξέρει τον καιρό να διαβάζει,
κι ακολουθώ τις μουσικές των ανθρώπων,
μέχρις εκεί που νομίσματα πέφτουν.

Ηλεκτρικές φωνές μαγνητίζουν τα κύτταρα
καθώς το αλκοόλ ανοιγοκλείνει τα μάτια
σε νομικούς και περίεργους, ερωτικούς και παράνομους,
περαστικούς σ ΄αυτό το μαντρί των κανόνων.

Αλκοόλ,
για να ξεχάσεις πιο εύκολα, για να θυμάσαι τα πάντα,
για να ζήσεις πιο έντονα, για να κοιμάσαι για πάντα!

Νομίσματα,
Για αυτούς που τα σκέφτονται, για αυτούς που τα έχουν,
για τους άλλους που τα έχασαν και γι αυτούς που τα κλέβουν.

Πλησιάζω τον παλιό μου καθρέφτη στην μέση του δρόμου
και θαρρώ πως ωρίμασα θωρώντας την πόλη
πιστεύω πως έζησα για να πω πως την είδα...
                                                                        Ειρήνη Ασημένου

Χαλάσματα...

                             

                                 Οι πεθαμένοι που ξέρω δεν γράφουν πια ποίηση,
                                 ξέχασαν πως να πλέκουν τις λέξεις
                                 σε αλαβάστρινα όνειρα
                                  κι έγιναν ένα με τη γη που τους γέννησε.


                                 Το χώμα, που μάνα έγινε σ' εκλεκτούς,
                                  μύστες και, κατα φαντασία παράλογους,
                                  έσμιξε σε μορφές κι οπτασίες,
                                 καθώς η φωνή της ζωής προκαλούσε για έκπληξη.


                                 Ενα σπρώξιμο ζητούν για να ζήσουν,
                                 δυνατό και σκληρό
                                 σαν μια ανάσα καινούρια
                                 σε παλιό μαιευτήριο, μέρες Αυγούστου!


                                 Κι όταν Σεπτέμβρης πια μπει, ν΄αγαπήσουν!
                                 Ν΄ αγαπηθούν απ τις λέξεις τους,
                                 να λυτρωθούν απ το είναι τους,

                                 Να επιστρέψουν σε μένα...

                                                                                             Ειρήνη Ασημένου  

      Εμπρός πίσω...

      Ακόμα κι αν το χώμα θαυμάζω

      βλέπε με,

      στο φεγγάρι κουρνιάζω.

  

      Αποστάσεις κρατώ μα μεθώ

      απ' τα ζωηρά, πανάρχαια

      βαρέλια της ζύμωσης.

     Ένα ζευγάρι με τα μάτια χορεύει

     στην αποβάθρα μπροστά μου.

    Πέφτουν αστέρια απ' τα σύννεφα

    και βουτάω χωρίς να βρεχτώ

    σ' ανελέητες μνήμες

    αγάπης που άργησε,

    Αγάπης που ξέχασε στο αεροπλάνο ν' ανέβει...

                                                                              Ειρήνη Ασημένου